Monday, January 21, 2019

Το μετέωρο βήμα του Ποταμιού


Σε υπαρξιακό ζήτημα έχει εξελιχθεί για το Ποτάμι το ζήτημα της ψηφοφορίας για την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών στη Βουλή, καθώς όχι μόνο έχει διχάσει την κοινοβουλευτική του ομάδα αλλά θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό και το ίδιο του το μέλλον.

Είναι γνωστό ότι η ίδια η συγκρότηση του Ποταμιού το 2014 προήλθε από ανθρώπους με ανομοιογενή ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά, καθώς το νεοπαγής αυτός πολιτικός σχηματισμός που ίδρυσε ο Σταύρος Θεοδωράκης προωθούσε σε μεγάλο βαθμό το αφήγημα του “τέλους των ιδεολογιών”. Έτσι βρέθηκαν στον ίδιο πολιτικό φορέα άνθρωποι που είχαν παλιότερα υποστηρίξει τη ΔΗΜΑΡ, το ΠΑΣΟΚ της εποχής του Κώστα Σημίτη, τη Δράση, ακόμη και τη Νέα Δημοκρατία. Για όσο διάστημα το βασικό πολιτικό διακύβευμα της χώρας ήταν η διαχείριση του Μνημονίου και των πολιτικών του, οι όποιες ιδεολογικές αντιθέσεις εντός του Ποταμιού καλύπτονταν από το καθολικό αίτημα για παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη και την ατζέντα για εκσυγχρονισμό του Κράτους, της Παιδείας κλπ. Μόλις όμως η τρέχουσα πολιτική κατάσταση άγγιξε ζητήματα που αφορούν στην εθνική ταυτότητα, την εξωτερική πολιτική και τα εθνικά συμφέροντα εκεί βγήκαν στην επιφάνεια οι εσωτερικές αντιφάσεις.

Σε αυτό το πλαίσιο έχει πολύ ενδιαφέρον ότι το Ποτάμι μπορεί απέφυγε τη διάλυση παρ' όλη την αντιφατική και παταγωδώς αποτυχημένη απόφαση του Σταύρου Θεοδωράκη να συμμετάσχει σε μια διαδικασία πολιτικής αναγέννησης του ΠΑΣΟΚ, αλλά φαίνεται ότι δεν θα αποφύγει τη διάλυση λόγω της στάσης της ηγεσίας του στο ζήτημα της Συμφωνίας των Πρεσπών. Στη συνεδρίαση σήμερα της κοινοβουλευτικής του ομάδας αναμένεται να φανεί καθαρά το ρήγμα που υπάρχει αυτήν τη στιγμή στο κόμμα, με τους βουλευτές Γιώργο Αμυρά και Γρηγόρη Ψαριανό να τάσσονται κατά της υπερψήφισης της Συμφωνίας, τον Σπύρο Δανέλλη να είναι φανατικά υπέρ, τον Σπύρο Λυκούδη να αμφιταλαντεύεται γύρω από το Ναι, ενώ ο Σταύρος Θεοδωράκης και ο Γιώργος Μαυρωτάς να κλίνουν προς την υπερψήφιση.

Είναι κατανοητό να θέλει ένα κόμμα να φανεί συνεπές στις αρχές του, μια εκ των οποίων είναι και η επίλυση του Σκοπιανού μέσα από μια συμβιβαστική συμφωνία που θα περιλαμβάνει μια σύνθετη ονομασία και με τον όρο Μακεδονία. Από αυτό το σημείο όμως μέχρι την ουσιαστική παροχή πολιτικής νομιμοποίησης στον Αλέξη Τσίπρα μέσω της υπερψήφισης της Συμφωνίας με οριακή πλειοψηφία, υπάρχει μια μεγάλη απόσταση. Στην πράξη η ψήφος υπέρ της Συμφωνίας αποτελεί διάσπαση της αντιπολίτευσης, καθώς θα είναι οι μόνες ψήφοι από αντιπολιτευτικό κόμμα που θα λάβει η Κυβέρνηση. Θα ήταν διαφορετικά ίσως τα πράγματα εάν βουλευτές και άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης σκόπευαν να υπερψηφίσουν τη Συμφωνία. Κανείς όμως βουλευτής του ΚινΑλ, της Νέας Δημοκρατίας και της Ένωσης Κεντρώων (δεν αναφέρω τη ΧΑ και το ΚΚΕ για ευνόητους λόγους) δεν πρόκειται να δώσει τη ψήφο του.

Εάν ο Σταύρος Θεοδωράκης ενδιαφέρεται πραγματικά για το συμφέρον της χώρας, θα μπορούσε να δηλώσει ότι δεν θα υπερψηφίσει τη Συμφωνία σε αυτή τη συγκυρία αλλά ότι θα την υπερψήφιζε μετά από τη διενέργεια πρόωρων εκλογών και αφού θα έχει εκφραστεί προηγουμένως ο ελληνικός λαός συνολικά για τη διακυβέρνηση. Μια νέα Κυβέρνηση θα μπορούσε να διαπραγματευθεί τη διόρθωση των προνοιών της Συμφωνίας και να υπηρετηθούν έτσι με τον βέλτιστο τρόπο τα εθνικά συμφέροντα και όχι απλά να πάρει ο Τσίπρας παράταση ζωής στην εξουσία.


Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα 'Φιλελεύθερος' στις 9 Ιανουαρίου 2019

Saturday, January 19, 2019

Η εξαχρείωση της πολιτικής έχει μεγάλο κόστος

Τα πολιτικά γεγονότα των τελευταίων ημερών με τη διάλυση ουσιαστικά των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, τη μεταπήδηση βουλευτών και Υπουργών τους στην Κυβέρνηση Τσίπρα και οι υπόγειες διαδρομές του Μαξίμου για να εξασφαλίσει τις πολυπόθητες πλειοψηφίες των 151 ψήφων για τη διατήρηση του καθεστώτος στην εξουσία και την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών έχουν καταρρακώσει το επίπεδο της πολιτικής και έστειλαν τα χειρότερα δυνατά δείγμαta πολιτικής και άλλων ειδών συναλλαγής στην κοινωνία.

Το παράδειγμα που λαμβάνει η κοινωνία από την αήθη συμπεριφορά των πολιτευτών των ΑΝΕΛ και του βουλευτή του Ποταμιού Σπύρου Δανέλλη είναι το παράδειγμα μιας πολιτικής τάξης που λειτουργεί με αμοραλισμό, χωρίς αρχές και που το μόνο που διεκδικεί είναι υπουργικές θέσεις, οφίκια και βόλεμα στις παρυφές της κυβερνητικής εξουσίας. Άνθρωποι που πολιτεύθηκαν με σημαία την προστασία του ονόματος της Μακεδονίας, βρέθηκαν να ξεχνούν τις δεσμεύσεις και τις υποσχέσεις τους σαν να μην συμβαίνει τίποτε και να αλλάζουν στρατόπεδο με πρόφαση τη “σταθερότητα της Κυβέρνησης”. Πολιτικοί που ξεκίνησαν την πορεία τους από τη φιλοβασιλική Δεξιά καταλήγουν τώρα στη διεθνιστική Αριστερά. Άλλοι πολιτικοί που πολιτεύθηκαν με το ΠΑΣΟΚ και με το ξέσπασμα της κρίσης βρέθηκαν στους ΑΝΕΛ, μεταπηδούν στο Σύριζα και καταγγέλουν τώρα το ΠΑΣΟΚ ότι κατέστρεψε τη χώρα. Άλλος πολιτικός που διετέλεσε Υπουργός των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου, ισχυρίζεται τώρα ότι “πιέστηκε” να γίνει Υπουργός υπό τον Παπαδήμα για να ξεπλύνει το παρελθόν του και να καταλήξει άσπιλος στο Σύριζα. Βουλευτής του Ποταμιού αποφασίζει να στηρίξει την Κυβέρνηση και να εγκαταλήψει το κόμμα του, επειδή “αν δεν έπαιρνε ψήφο εμπιστοσύνης η Κυβέρνηση Τσίπρα δεν θα υπήρχε Συμφωνία των Πρεσπών”.

Όλα αυτά τα φαινόμενα πολιτικής σαπίλας έχουν τεράστιο κόστος για τη Δημοκρατία και τη χώρα. Η εξαχρείωση και εξαθλίωση της πολιτικής προκαλούν αηδία και απέχθεια στους πολίτες και αναζωπυρώνουν τα καταστροφικά στερεότυπα τύπου “όλοι ίδιοι είναι”, “γιατί να ψηφίσω, αφού όποιον και να ψηφίσω στο τέλος θα πουληθεί” και 'όλα είναι προαποφασισμένα και πουλημένα”. Οι “κωλοτούμπες” που προδίδουν τις αρχές βάσει των οποίων ψηφίστηκαν οι συγκεκριμένοι πολιτικοί λειτουργούν ως δηλητήριο στον οργανισμό του πολιτεύματος, διότι υπονομεύουν την ίδια την ουσία της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας. Όταν ένας ψηφοφόρος ρίχνει την ψήφο του σε έναν πολίτη για να αντιπροσωπεύσει συγκεκριμένες ιδέες και αρχές, επενδύει κάτι εξαιρετικά πολύτιμο για την ουσία του πολιτεύματος: την εμπιστοσύνη. Αν οι ψηφοφόροι εμπιστεύονται τους πολιτικούς για να κάνουν συγκεκριμένα πράγματα και εκείνοι τελικά κάνουν τα ακριβώς αντίθετα, τότε η εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δημοκρατία κλονίζεται ανεπανόρθωτα. Θα ρωτήσει βέβαια κάποιος καλοπροαίρετα “μα δεν μπορεί κάποιος να αλλάξει γνώμη μέσα σε 4 χρόνια;”. Η απάντηση είναι απλή: όταν διαβεβαιώνεις τους ψηφοφόρους σου ότι κάτι δεν θα το αποδεχθείς “ποτέ”, δεν δικαιολογείται η αλλαγή στάσης. Πόσω μάλλον όταν δεν έχουν αλλάξει κάθόλου οι συνθήκες που σε οδήγησαν να υποσχεθείς “ποτέ”.

Το φαινόμενο βέβαια του πολιτικού αμοραλισμού ήταν διαδεδομένο και τα προηγούμενα χρόνια πριν από την κρίση, όμως τότε η ευθύνη για τις αμοράλ κωλοτούμπες βάραινε κυρίως τους πολιτικούς ηγέτες και όχι τους βουλευτές. Το κόστος όμως αυτής της πρακτικής το ζήσαμε με δραματικό τρόπο τα τελευταία χρόνια. Στις αρχές του 2009 ο Υπουργός Οικονομικών της Κυβέρνησης Καραμανλή διαβεβαίωνε ότι “η Οικονομία είναι θωρακισμένη” και το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ο υποψήφιος Πρωθυπουργός διαβεβαίωνε τον ελληνικό λαό πως “λεφτά υπάρχουν”. Λίγες μόνο εβδομάδες και μήνες αργότερα οι Έλληνες πολίτες άκουγαν εμβρόντητοι πως όχι μόνο η Οικονομία δεν είναι θωρακισμένη και πως λεφτά δεν υπάρχουν αλλά και πως θα πρέπει να υποστούν τη μεγαλύτερη οικονομική αφαίμαξη που έχει γίνει ποτέ σε δυτική χώρα. Αποτέλεσμα αυτής της εγκληματικής πολιτικής απάτης ήταν η γιγάντωση των αντιδημοκρατικών λαϊκιστικών κομμάτων αλλά και η δραματική και απειλητική εμφάνιση του νεοναζισμού.

Το τελευταίο αυτό φαινόμενο πολιτικού εκμαυλισμού έχει βέβαια έναν φυσικό αυτουργό και υποκινητή, διότι ουδείς πολιτευτής δεν εκμαυλίζεται και εξαχρειώνεται από μόνος του. Κύριος ένοχος και για αυτό το άθλιο και θλιβερό επεισόδιο υπονόμευσης του πολιτεύματος είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτός είναι εκείνος που ενορχήστρωσε την αποστασία των βουλευτών των ΑΝΕΛ και του Σπύρου Δανέλλη, με μόνο σκοπό την παραμονή για λίγους ακόμη μήνες στην εξουσία. Μια συνειδητή και κυνική δηλαδή απαξίωση της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας με τη συγκρότηση Κυβέρνησης από ρετάλια, ώστε να εξασφαλιστεί η παραμονή στην πολύτιμη εξουσία. Θα ερωτούσε λογικά ένας ανυποψίαστος πολίτης “γιατί είναι τόσο σημαντική κ. Τσίπρα η παράταση της πρωθυπουργίας σας με αήθεις κοινοβουλευτικές πρακτικές;” και “αφού θεωρείτε ότι ο Σύριζα είναι πρώτο κόμμα και θα κερδίσετε τις εκλογές όποτε και αν αυτές γίνουν, τότε γιατί δεν προκηρύσσετε πρόωρες εκλογές για προστατεύσετε και το επίπεδο της Δημοκρατίας στα μάτια των πολιτών;”

Φυσικά δεν μπορούν να υπάρξουν απαντήσεις από τον Τσίπρα σε αυτά τα ερωτήματα, διότι γνωρίζει καλά ότι θα χάσει παταγωδώς στις εκλογές και προσπαθεί με νύχια και με δόντια να εξαντλήσει κάθε ημέρα στην εξουσία για να προωθήσει τις άνομες επιδιώξεις του. Το δυστύχημα είναι ότι η χώρα θα πληρώσει βαρύ τίμημα για τον αμοραλισμό του Αλέξη Τσίπρα. Ελπίζω μόνο να μην είναι και μοιραίο.


Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Φιλελεύθερος" στις 18/1/2019

Monday, December 3, 2018

Αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού στην Ισπανία

Σε πλήρη αναδιάταξη το πολιτικό σκηνικό στην Ισπανία. Τα παλαιά κόμματα χάνουν μεγάλο μέρος της επιρροής τους όπως φάνηκε σήμερα στις περιφερειακές εκλογές στην Ανδαλουσία.

Ιστορικό προπύργιο των Σοσιαλιστών, που ήρθαν μεν πρώτοι με 28% αλλά κατέγραψαν σημαντικές απώλειες χάνοντας 7,5 μονάδες από τις εκλογές του 2015.
Σοβαρές απώλειες και για το κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα που ήρθε δεύτερο με 20,8%.
Μεγάλοι κερδισμένοι οι Ciudadanos που ήρθαν τρίτοι με 18,3% και άνοδο 9 μονάδων και το νέο κόμμα της εθνικιστικής Δεξιάς Vox που έφτασε το 11%. Πεσμένη η Αριστερά (Podemos κλπ) στο 16,2%.

Με αυτό το αποτέλεσμα οι Σοσιαλιστές κινδυνεύουν να χάσουν την εξουσία στην τοπική κυβέρνηση της Ανδαλουσίας, αφού το άθροισμα των εδρών με τους Ποδέμος και την κομμουνιστική Αριστερά δεν αρκεί για το σχηματισμό κυβέρνησης.

Το αποτέλεσμα στην Ανδαλουσία δυσκολεύει εξαιρετικά και τον ιδιο τον πρωθυπουργό Πέδρο Σάντσεθ, ο οποίος δύσκολα πλέον θα αποφύγει τις πρόωρες εκλογές εντός του 2019.



Saturday, December 1, 2018

Το Σύμφωνο του ΟΗΕ για τη μετανάστευση

Δέκα ημέρες απομένουν από τη διάσκεψη του ΟΗΕ για τη μετανάστευση στο Μαρακές του Μαρόκου και κάποιες χώρες (κυρίως ευρωπαϊκές) έχουν αναιρέσει την υπογραφή τους και δεν θα συνυπογράψουν τη διακήρυξη για τη μετανάστευση που συμφωνήθηκε τον Ιούλιο στη Νέα Υόρκη. Εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες που είχαν από νωρίς διαχωρίσει τη θέση τους και την Ουγγαρία που δεν συμφώνησε τον Ιούλιο, όλες οι άλλες χώρες-μέλη των Ηνωμένων Εθνών συμφώνησαν στο τελικό κείμενο της διακήρυξης, το οποίο οριστικοποιήθηκε στις 30 Ιουλίου.

Τι είναι όμως αυτό το Σύμφωνο για τη μετανάστευση;

Μετά τη φοβερή μεταναστευτική και προσφυγική κρίση του 2015, που έπληξε δραματικά και την Ελλάδα, πολλές χώρες και η ηγεσία του ΟΗΕ σκέφτηκαν ότι πρέπει να υπάρξει ένα ελάχιστο πλαίσιο αρχών βάσει του οποίου θα πραγματοποιείται η νόμιμη και ελεγχόμενη μετανάστευση αλλά και η τύχη των ανθρώπων που αιτούνται και χρήζουν άσυλο. Έτσι μετά από διαπραγματεύσεις ενός περίπου χρόνου, οι αντιπροσωπείες 191 κρατών-μελών του ΟΗΕ συμφώνησαν σε αυτό κείμενο αρχών, το οποίο δεν αποτελεί κάποιο νομικά δεσμευτικά κείμενο αλλά περιγράφει τις συνθήκες και τους όρους βάσει των οποίων είναι σωστό να εφαρμόζεται η μετανάστευση. Στο κείμενο αναφέρεται ρητά ότι δεν επικροτείται η ανεξέλεγκτη και παράτυπη μετανάστευση και πως τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών είναι απαραβίαστα. Ουσιαστικά γίνεται μια κωδικοποίηση των μέχρι τώρα διεθνών συνθηκών που αφορούν τις μετακινήσεις προσώπων, τη Συνθήκη της Γενεύης για τους πρόσφυγες. Παράλληλα το Σύμφωνο επαναλαμβάνει τις βασικές αρχές της Χάρτας των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα του ανθρώπου και περιγράφει μια σειρά δυνητικών μέτρων για την ομαλοποίηση της μετανάστευσης.

Όσο πλησιάζουμε όμως στη 10η Δεκεμβρίου που θα διεξαχθεί η διάσκεψη στο Μαρακές, όπου θα γίνει και η επίσημη υπογραφή του Συμφώνου από τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ, διάφορα κράτη άρχισαν να υπαναχωρούν από την αρχική τους συγκατάθεση. Η αρχή έγινε πριν από εβδομάδες από την Πολωνία, την Τσεχία, τη  Βουλγαρία και την Σλοβακία, ακολούθησε η Ιταλία, η Ελβετία, η Αυστρία, και το Ισραήλ, ενώ πριν από μια εβδομάδα το ίδιο αποφάσισε και η Αυστραλία, η κυβέρνηση της οποίας ισχυρίστηκε πως το Σύμφωνο “δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας” και πως “δεν θα προσθέσει τίποτε στην ενίσχυση της φύλαξης των συνόρων μας” και πως “δεν προβλέπει με σαφήνεια τον διαχωρισμό ανάμεσα στην νόμιμη και την παράνομη μετανάστευση, ιδίως όσον αφορά το δικαίωμα σε επιδόματα”. Η ολλανδική κυβέρνηση συμφώνησε να επικυρώσει το Σύμφωνο, αλλά θα ζητήσει να υπάρχει ένα παράρτημα στο οποίο θα γίνεται ρητή αναφορά στο ζήτημα των επιδομάτων. Η Γερμανία επίσης θα επικυρώσει το Σύμφωνο, αλλά στη σχετική ψηφοφορία που διεξήχθη χθες στη Μπούντεσταγκ υπήρξαν πολλές διαρροές και πολλές αποχές από Γερμανούς βουλευτές.

Τι συμβαίνει λοιπόν πραγματικά και τι κρύβεται πίσω από την υπαναχώρηση αυτών των κρατών;

Είναι γεγονός ότι ορισμένα, πλούσια κυρίως κράτη, ερμηνεύουν το Σύμφωνο ως ένα έμμεσο pull factor που θα λειτουργήσει στην πράξη ως κίνητρο προσέλκυσης παράνομης μετανάστευσης διότι οι παράτυποι μετανάστες μπορεί να χρησιμοποιήσουν το Σύμφωνο, παρότι δεν είναι νομικά δεσμευτικό, ως υπερασπιστικό εργαλείο για να διεκδικήσουν επιδόματα, στέγαση και άλλες κοινωνικές παροχές. Παράλληλα επικρέμεται πάνω από πολλές κυβερνήσεις το φάσμα των λαϊκιστών, οι οποίοι είναι απολύτως σίγουρο ότι θα χρησιμοποιήσουν το Σύμφωνο ως προεκλογικό εργαλείο για να επιτεθούν στις μετριοπαθείς κυβερνήσεις πως “ανοίγουν τα σύνορα στους λαθρομετανάστες”. Παράλληλα υπάρχουν κάποια κράτη (όπως είναι τα κράτη του Βίζεγκραντ και η Βουλγαρία) που απλά δεν θέλουν καμία απολύτως μετανάστευση, ούτε νόμιμη ούτε βέβαια παράνομη. Και υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία κρατών που διαφωνεί με το Σύμφωνο διότι δεν θέλουν να αποδεχθούν την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη μεταχείριση των μεταναστών και των προσφύγων. Χωρίς να το λένε ανοικτά, η Αυστραλία, η Ιταλία, η Αυστρία και το Ισραήλ δεν θέλουν να αναγνωρίσουν στην πράξη ούτε τη Συνθήκη της Γενεύης ούτε τη Χάρτα του ΟΗΕ όσον αφορά πρόσφυγες και μετανάστες. Κάθε χώρα έχει τους δικούς της λόγους, είτε πολιτικούς, είτε ιδεολογικούς, είτε εθνοτικούς και λόγους εθνικής ασφαλείας. Αυτή είναι μια αλήθεια που δεν λέγεται ανοικτά, διότι αυτές οι χώρες ανήκουν και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς και δεν έχουν το ειδικό βάρος και το θάρρος/θράσος που έχουν οι ΗΠΑ υπό τον Πρόεδρο Τραμπ για να αποχωρήσουν έτσι απλά από διεθνείς συνθήκες και συμβάσεις.

Είναι γεγονός ότι το φαινόμενο της μετανάστευσης με βασικό σκοπό την άντληση επιδομάτων και τον παρασιτισμό έχει λάβει σοβαρές διαστάσεις και έχει οδηγήσει κάποιες χώρες σε πολύ σκληρούς όρους για τη χορήγηση επιδομάτων και αδειών εργασίας. Αυτό όμως το φαινόμενο μπορεί να καταπολεμηθεί, όπως έχει δείξει το παράδειγμα της Δανίας, και δεν πρέπει να οδηγήσει σε μια συλλήβδην απόρριψη κάθε συζήτησης για σοβαρή, ελεγχόμενη και συντεταγμένη μετανάστευση. Ειδικά η Ευρώπη έχει σοβαρή ανάγκη για στοχευμένη μετανάστευση τα επόμενα χρόνια για να μπορέσει να διατηρήσει σοβαρούς ρυθμούς ανάπτυξης και να εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών συστημάτων.
Το Σύμφωνο του ΟΗΕ για τη μετανάστευση είναι απλά ένα συμβολικό κείμενο που επιδιώκει να θέσει τις βάσεις για μια διεθνή συναίνεση στους όρους της συντεταγμένης μετανάστευσης. Η μη υπογραφή του από κάποια κράτη δεν θα έχει και τεράστια σημασία, ούτε όμως θα δημιουργήσει αρνητικά τετελεσμένα για όσα κράτη το υπογράψουν. Απλά θα πρόκειται για άλλο ένα παράδειγμα όπου οι πολιτικοί τακτικισμοί και οι ιδεολογικές αγκυλώσεις θα εμποδίσουν μια παγκόσμια ομοφωνία σε ένα φλέγον ζήτημα για τον 21ο αιώνα.

United Nations Summit for Refugees and Migrants, 19/9/2016 [photo by DIRCO/GovernmentZA/Flickr]
Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα 'Φιλελεύθερος' στις 30/11/2018

Wednesday, November 14, 2018

Οι ανιστόρητες και πονηρές ανοησίες του Αλέξη Τσίπρα

Μας έχει συνηθίσει και στο πρόσφατο παρελθόν ο Αλέξης Τσίπρας σε δεκάρικους λόγους για το κακό διεθνές κεφάλαιο, τις επάρατες ανισότητες και τα βάρη που σηκώνει ο καλός ευρωπαϊκός Νότος από τον “κακό” Βορρά. Η ομιλία του όμως την Κυριακή στο “Φόρουμ για την Ειρήνη” στο Παρίσι ξεπέρασε κάθε προηγούμενο ρεκόρ σε φθηνά αριστερά κλισέ, ανιστόρητους συσχετισμούς και αχαλίνωτη κινδυνολογία.

Το Φόρουμ αυτό είναι ένα ετήσιο event, το οποίο διοργανώνουν μια σειρά από διεθνή think tanks και Πανεπιστήμια, έχει την υποστήριξη του γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών και ως σκοπό του έχει την “αναζήτηση λύσεων στις παγκόσμιες διασυνοριακές προκλήσεις”. Φέτος συνέπεσε με την τελετή του εορτασμού των 100 ετών από τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και έτσι συμμετείχε πλήθος σημαντικών ηγετών από όλο τον κόσμο και η θεματολογία κινήθηκε γύρω από τους μεγάλους παγκόσμιους κινδύνους για την ειρήνη. Στο Φόρουμ προσκλήθηκε να μιλήσει και ο Αλέξης Τσίπρας και έτσι είχε την ευκαιρία να απευθυνθεί σε μια ομάδα ηγετών υψηλού επιπέδου.

Είχε λοιπόν η ευκαιρία να αναπτύξει σε αυτήν τη σημαντική εκδήλωση ο Έλληνας Πρωθυπουργός (και Υπουργός Εξωτερικών) τις θέσεις της Ελλάδας για τους κινδύνους για την ασφάλεια που προκύπτουν στην Ανατολική Μεσόγειο από την ανεξέλεγκτη συμπεριφορά της Τουρκίας και τις απειλές που εκτοξεύουν κάθε μέρα σχεδόν οι Τούρκοι αξιωματούχοι, αλλά και τις υπόλοιπες εστίες έντασης στην ευρύτερη περιοχή που επηρεάζουν την ασφάλεια και της χώρας μας αλλά και της Ευρώπης εν γένει. Αντ’ αυτού ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να εκφωνήσει μια δεκάρικη ψευδοιδεολογική ομιλία, στην οποία προσπάθησε να συνδέσει τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο με την άνοδο του ναζισμού και του φασισμού και να κινδυνολογήσει εκ του πονηρού για τη σημερινή κατάσταση στην Ευρώπη με την άνοδο των λαϊκιστικών και ακροδεξιών πολιτικών σχηματισμών. Ο ηγέτης του Σύριζα έφτασε στο σημείο να υπονοήσει ότι υπάρχει κίνδυνος Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς “το πλαίσιο μέσα στο οποίο γεννιέται και μεγαλώνει το αυγό του φιδιού, δηλαδή η ακροδεξιά, οι εθνικιστικές απόψεις, [είναι] οι απόψεις εκείνες που οδήγησαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο”.

Προφανώς ουδείς σοβαρός παρατηρητής των πολιτικών εξελίξεων στην Ευρώπη δεν τολμά να ισχυριστεί ανοιχτά ότι υπάρχει σήμερα στην Ευρώπη κίνδυνος γενικευμένου πολέμου και δη παγκόσμιου πολέμου λόγω των ανισοτήτων και της ανόδου του εθνικισμού. Πρόκειται για έναν εξόφθαλμα γελοίο υπαινιγμό από τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος καταφεύγει σε τέτοιες ακραίες τοποθετήσεις για έναν απλό αλλά πολύ σημαντικό λόγο: η ένδεια πολιτικών επιχειρημάτων από την Αριστερά στο σύγχρονο discours στην Ευρώπη, την έχει αφήσει με ένα μόνο όπλο για να μπορέσει να επιβιώσει πολιτικά και εκλογικά. Το όπλο της ακραίας κινδυνολογίας. Είναι γνωστό από τα αρχαία ακόμη χρόνια ότι το πιο αγαπημένο εργαλείο των πάσης φύσεως δημαγωγών και λαϊκιστών είναι η πυροδότηση του φόβου στο λαό και στη συνέχεια η διαχείριση αυτού του φόβου. Και εύκολα μετά μπορεί κάποιος να φανταστεί τι μπορεί να κάνει ένας αδίστακτος ηγέτης ότι καταφέρνει να παίζει με τους φόβους ενός λαού.

Φυσικά δεν μπορεί κανείς να εφησυχάζει μπροστά στα φαινόμενα της ανόδου του λαϊκισμού και της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, αλλά αυτά τα φαινόμενα απειλούν το επίπεδο της Δημοκρατίας και την εσωτερική συνοχή των ευρωπαϊκών κοινωνιών και σε καμία περίπτωση δεν διαφαίνεται κίνδυνος πολέμου εντός της Ευρώπη. Κινδυνος πολέμου υπάρχει μόνο από εξωγενείς παράγοντες, όπως η συνεχιζόμενη κρίση στην Ανατολική Ουκρανία και η επιθετικότητα της Ρωσίας προς τις χώρες της Βαλτικής, η διεθνής τρομοκρατία και ο τζιχαντισμός και η επιθετικότητα της Τουρκίας κυρίως προς την Ελλάδα και την Κύπρο.

Τα φαινόμενα εθνικισμού και ακροδεξιού εξτρεμισμού είναι ακόμη περιορισμένα και κυρίως δεν έχουν ως στόχο ενδοευρωπαϊκές διενέξεις. Ο ευρωπαϊκός πολιτικός εξτρεμισμός είναι εξωστρεφής καθώς έχει στοχοποιήσει τους παράτυπους μετανάστες και τους μουσουλμάνους και όχι εσωστρεφής με ανοιχτές συγκρούσεις ευρωπαϊκών κρατών προς άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα της Ευρωπαϊκής ιδέας είναι πως κατάφερε σχεδόν να εκμηδενίσει τις ιστορικές διακρατικές και διεθνοτικές συγκρούσεις στη Γηραιά Ήπειρο. Η μεγάλη σύγκρουση των τελευταίων αιώνων στην Ευρώπη ήταν η σύγκρουση Γερμανίας-Γαλλίας και πλέον αυτή η σύγκρουση απλά δεν υπάρχει. Τα δύο πρώην εχθρικά κράτη αποτελούν πλέον τον πυρήνα της ευρωπαϊκής ενότητας, ενώ νεότερες περιφερειακές συγκρούσεις όπως αυτές στην πρώην Γιουγκοσλαβία τείνουν να αποκατασταθούν πλήρως λόγω του ευρωπαϊκού οράματος αυτών των χωρών.

Προφανώς και πρέπει να γίνουν μεγάλες προσπάθειες να αμβλυνθούν οι υπάρχουσες ανισότητες μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως επίσης και εντός κάποιων χωρών, όπως είναι τα ανατολικά κρατίδια της Γερμανίας. Ταυτόχρονα είναι σημαντικό να πεισθούν οι χώρες που φλερτάρουν με ανελεύθερες πολιτικές και έκπτωση του κράτους δικαίου να επανέλθουν στην ευρωπαϊκή κανονικότητα. Όλα αυτά όμως είναι προβλήματα πλήρως ελέγξιμα και διαχειρίσιμα εντός της Ευρώπης. Αλίμονο αν θέτουν εμείς οι ίδιοι σε αμφισβήτηση το μεγαλύτερο επίτευγμα της μεταπολεμικής Ευρώπης που είναι η βαθιά εδραιωμένη ειρήνη.

Όχι λοιπόν κύριε Τσίπρα, στη σημερινή Ευρώπη παρ’ όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει δεν υπάρχει κίνδυνος πολέμου, πόσο μάλλον παγκόσμιου πολέμου. Ο πραγματικός κίνδυνος που υπάρχει είναι ότι αδίστακτοι λαϊκιστές σαν εσένα προσπαθούν να σπείρουν το φόβο στις κοινωνίες για να συνεχίσουν να επιβιώνουν πολιτικά. Οι Ευρωπαίοι πολίτες όμως θα τους θέσουν στο περιθώριο. Εκεί που τους αξίζει.


Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα 'Φιλελεύθερος' στις 13/11/2018

Thursday, November 8, 2018

Οι Ιταλοί λαϊκιστές υπονόμευσαν το μέλλον της Ευρωζώνης

Μπορεί μεν ο προαιώνιος στόχος των ακροδεξιών της Λέγκας του Βορρά, των λαϊκιστών του Κινήματος 5 Αστέρων και των απανταχού εχθρών του ευρώ να καταστρέψουν το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα να είναι δύσκολο να επιτευχθεί, η ζημιά όμως που έχει συντελέσει η αντιευρωπαϊκή συμμαχία που ανήλθε στην εξουσία στην Ιταλία είναι πολύ μεγάλη για τις προοπτικές της Ευρωζώνης.

Μπορεί η ελληνική χρεοκοπία του 2010 και η εχθρική για την Ευρώπη στάση των Συριζανελ το 2015 να έφεραν την Ευρωζώνη κοντά και στη διάλυση, αλλά η κυβίστηση του Αλέξη Τσίπρα μετά το φιάσκο του δημοψηφίσματος και η πιστή, σε μεγάλο βαθμό, τήρηση των όρων του Μνημονίου, έδωσαν φευγαλέα την εντύπωση ότι η πολύπαθη πολιτική συναίνεση των κρατών-μελών πάνω στους κανόνες της Ευρωζώνης είχε κατακτηθεί. Ακόμη και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Πορτογαλίας που στηρίζει τη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Αντόνιο Κόστα αποδέχθηκε σιωπηρά τους κανόνες που διέπουν τη ζώνη του ευρώ. Η νίκη δε του ακραιφνούς ευρωπαϊστή Εμμανουέλ Μακρόν στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας με τις προωθημένες θέσεις του για σημαντική ενίσχυση των θεσμών της Ευρωζώνης έφερε έναν άνεμο ελπίδας ότι οι ατέλειες στην αρχιτεκτονική του κοινού μας νομίσματος θα μπορούσαν να αποκατασταθούν με έναν μεγάλο συμβιβασμό Βορρά-Νότου.

Η άνοδος όμως στην εξουσία στην Ιταλία των αντιευρωπαϊστών της Λέγκας και του Κ5Α ανέτρεψε αυτήν τη δυναμική. Η έμπρακτη αμφισβήτηση των ευρωπαϊκών δημοσιονομικών κανόνων από μια μεγάλη χώρα όπως είναι η Ιταλία, επανέφερε την καχυποψία στις κυβερνήσεις των χωρών του Βορρά και παγώνει το θετικό μομέντουμ που είχε προκαλέσει η εκλογή Μακρόν και ο ιστορικός συμβιβασμός των χωρών του αριστερού Νότου. Η προκλητική στάση της νέας ιταλικής κυβέρνησης προκάλεσε αντισυσπειρώσεις και δεν πρέπει να θεωρείται καθόλου συμπτωματική η συγκρότηση της Νέας Χανσεατικής Ομάδας των δέκα χωρών του Ευρωπαϊκού Βορρά και των “συνετών” δημοσιονομικά Ανατολικών χωρών, η οποία απορρίπτει μετά βδελυγμίας κάθε σκέψη για αμοιβαιοποίηση των κινδύνων στην Ευρωζώνη, εγγύηση καταθέσεων, κοινή έκδοση ομολόγων κλπ.

Ακόμη όμως και η Γερμανία, που μέχρι πρόσφατα έδειχνε διατεθειμένη να συζητήσει ζητήματα ταμπού για εκείνη, κάνει πλέον δεύτερες σκέψεις. Ο δε Μακρόν σταμάτησε εντελώς να αναφέρεται δημόσια στα μεγαλεπίβολα σχέδιά του για την Ευρωζώνη και έχει αλλάξει ατζέντα διαφημίζοντας τις ιδέες του για ευρωπαϊκό στρατό και ψηφιακή επανάσταση.

Το πλέον ειρωνικό είναι ότι αυτοί που θα χάσουν περισσότερο από αυτήν την πολύ αρνητική εξέλιξη είναι οι ίδιοι οι πολίτες της Ιταλίας που εξέλεξαν αυτά τα πολιτικά κόμμα στην εξουσία. Η εγγύηση των καταθέσεων, η αμοιβαιοποίηση πιστωτικών κινδύνων και η πολιτική και οικονομική ενίσχυση της Ευρωζώνης θα απέβαιναν σε όφελος κυρίως της Ιταλίας που αντιμετωπίζει πολύ μεγάλα προβλήματα με τον όγκο και το κόστος του δημοσίου χρέους της αλλά και τη βιωσιμότητα των ιταλικών Τραπεζών.

Έτσι βρισκόμαστε πολιτικά σε ένα σημείο στασιμότητας και είναι αμφίβολο πλέον αν η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωζώνης στις 13 Δεκεμβρίου θα φέρει κάποιο ουσιαστικό πρόοδο. Και θα είναι απολύτως ανμενόμενο, καθώς οι κκ Σαλβίνι και Ντι Μάιο κατέστρεψαν τη βασική αρχή πάνω στην οποία χτίστηκε το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. Την εμπιστοσύνη.


Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα 'Φιλελεύθερος' στις 7 Νοεμβρίου 2018

Wednesday, November 7, 2018

Ο Τσίπρας νομιμοποίησε όλες τις διεκδικήσεις της Εκκλησίας επί της περιουσίας του Δημοσίου

Το ζήτημα της μισθοδοσίας των κληρικών είναι μεν σημαντικό αλλά δεν είναι η σημαντικότερη πτυχή της συμφωνίας Τσίπρας-Ιερώνυμου.

Το πλέον σημαντικό και εξαιρετικά σκανδαλώδες είναι ότι νομιμοποιεί όλες τις διεκδικήσεις από την Εκκλησία, τις Μητροπόλεις και πάσης φύσεως εκκλησιαστικά κληροδοτήματα επί ακινήτων του Δημοσίου και τις βάζει σε ένα κοινό Ταμείο.

Εν ολίγοις, από όλες τις αστικές διεκδικήσεις επί ακινήτων του Δημοσίου, είτε λογικές είτε παράλογες, η Εκκλησία πήρε μονομιάς το 50% χωρίς κάν να έχει τελεσιδικήσει η νομιμότητα των διεκδικήσεων!