Ο πατριωτισμός των απόδημων Ισραηλινών και οι πολιτικές ευθύνες του Νετανιάχου

Ιδιαίτερα συγκινητικές οι σκηνές με τους επίστρατους και τους εθελοντές Ισραηλινούς που επιστρέφουν "με το χαμόγελο στα χείλη" στην πατρίδα τους για να πολεμήσουν. Δείχνουν έμπρακτα το τι σημαίνει αγνός πατριωτισμός.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει σοβαρή δυσαρέσκεια στην κοινή γνώμη του Ισραήλ για την αποτυχία της κυβέρνησης Νετανιάχου να αποτρέψει την εισβολή της Χαμάς.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Dialog Institute:

• το 94% των Ισραηλινών, και το 79% των ψηφοφόρων της κυβέρνησης, θεωρούν την κυβέρνηση Νετανιάχου υπεύθυνη για την αποτυχία των υπηρεσιών πληροφοριών να προβλέψουν την εισβολή και τις σφαγές από τη Χαμάς. 

• το 56% -και το 28% των ψηφοφόρων του Νετανιάχου- θεωρούν ότι ο Νετανιάχου πρέπει να παραιτηθεί όταν τελειώσει ο πόλεμος.

• το 59% δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση Νετανιάχου για να διεξαγάγει τον πόλεμο.

Έτσι μάλλον εξηγείται και η πρεμούρα του Μπίμπι για τη συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής ενότητας.

fb

Εθνική αφύπνιση

Η εχθρική κίνηση της Τουρκίας να συνάψει ένα παντελώς παράνομο συμφωνητικό χάραξης θαλασσίων συνόρων με έναν τυχοδιώκτη εγκάθετο που φέρει τον τίτλο “Πρωθυπουργός της Λιβύης” ξύπνησε την Ελλάδα από έναν πολυετή λήθαργο, στον οποίο είχε περιέλθει λόγω αμεριμνησίας, στρουθοκαμηλισμού αλλά και πραγματικών οικονομικών προβλημάτων. Οι τουρκικές γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ τους προηγούμενους μήνες άφησαν σχεδόν αδιάφορη την ελληνική πολιτική τάξη και κυρίως την κοινωνία. Οι Έλληνες, που άλλοτε κατέβαιναν κατά εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους της Αθήνας για να διαδηλώσουν “για τα δίκαια του κυπριακού ελληνισμού” δεν δείχνουν πλέον τον ίδιο βαθμό εθνικής αλληλεγγύης και εγρήγορσης. Η δε πολιτική τάξη της χώρας, με ελάχιστες εξαιρέσεις, άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι το κακό όνειρο που δεν ήθελαν πιστέψουν ότι θα γίνει πραγματικότητα, τελικά φαίνεται ότι θα γίνει πραγματικότητα δοκιμάζοντας τις αντοχές και το φρόνημά της.

Το “μνημόνιο Ερντογάν-Σαράζ” δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά αποτελεί την απόλυτα προβλέψιμη συνέχεια μιας σειράς απόλυτα υπολογισμένων τουρκικών κινήσεων που χρονολογούνται από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το εθνικά σοκαριστικό περιστατικό των Ιμίων οδήγησε σε μεγάλο βαθμό στη συμφωνία του Ελσίνκι τον Δεκέμβριο του 1999 και κυρίως στην Κοπεγχάγη τον Δεκέμβριο 2002, όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση δέχθηκε να κάνει μέλος της την Κυπριακή Δημοκρατία με αντάλλαγμα την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων και με την Τουρκία, αλλά και με την παραίνεση προς την Αθήνα και την Άγκυρα να επιλύσουν τις μεταξύ τους διαφορές με διεθνή διαιτησία.

Τα πρώτα χρόνια μετά το Ελσίνκι ήταν τα καλύτερα χρόνια στην ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων μετά το 1973. Η Τουρκία είχε πραγματικά πιστέψει στο ευρωπαϊκό όραμα, στην Κύπρο προχωρούσαν οι διαπραγματεύσεις για την επίλυση του 40χρονου δράματος του νησιού και στην Ελλάδα είχαν αρχίσει να υπάρχουν ρεαλιστικές ελπίδες για μια μόνιμη επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών. Το δόγμα του Ελσίνκι είχε μια καθαρή λογική:  Η δυναμική της ένταξης στην ευρωπαϊκή οικογένεια θα προκαλέσει εξ αντανακλάσεως και την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Ώσπου προέκυψαν δυο αναπάντεχα γεγονότα: Η απόρριψη από τους Ελληνοκύπριους του Σχεδίου Ανάν και οι ενστάσεις της Γαλλίας στην ένταξη της Τουρκίας. Το 2004 υπήρξε μια κομβική χρονιά και για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, καθώς από εκείνο το ορόσημο και μετά η Τουρκία απομακρύνεται σταδιακά αλλά ουσιαστικά από το ευρωπαϊκό όραμα, με αποτέλεσμα σήμερα η υπόθεση “τουρκική ένταξη στην ΕΕ” να ακούγεται μόνο ως κακόγουστο ανέκδοτο.

Η Ελλάδα όλα τα προηγούμενα χρόνια εθελοτυφλούσε συνειδητά στη διαδικασία απομάκρυνσης της Τουρκίας από την ΕΕ, ελπίζοντας ότι αποτελεί απλά μια παροδική οπισθοδρόμηση. Ενώ θα έπρεπε να έχει συνταχθεί από όλες τις προηγούμενες Κυβερνήσεις ένα στρατηγικό σχέδιο με τίτλο “Εάν καταρρεύσει οριστικά το Ελσίνκι, τότε τι;”, η πολιτική τάξη της χώρας απλά πόνταρε στο κύλισμα του χρόνου ώστε τις δύσκολες εθνικά αποφάσεις (τον μουτζούρη δηλαδή) να τις φορτωθεί κάποια επόμενη Κυβέρνηση. Με αποτέλεσμα να παραμεληθεί εγκληματικά η αποτρεπτική ικανότητα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.

Όσο όμως και να είναι σοκαριστικό το ξύπνημα από αυτόν τον εθνικό λήθαργο, πολλές φορές τέτοιες επώδυνες στιγμές συνειδητοποίησης μιας πραγματικής κατάστασης οδηγούν σε μια εθνική αφύπνιση. Ας ελπίσουμε ότι αυτές τις ημέρες ζούμε μια τέτοια διαδικασία.

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στις 10 Δεκεμβρίου στην εφημερίδα Φιλελεύθερος

Είναι "αδύναμο" το δόγμα "si vis pacem, para bellum";

Συνήθως δεν ασχολούμαι, αλλά σήμερα ο Νίκος Μπίστης έγραψε κάποια πράγματα για τα ελληνοτουρκικά που θεωρώ ότι πρέπει να απαντηθούν.

Σε άρθρο του στο Έθνος χαρακτηρίζει συλλήβδην τους αναλυτές ως "πολεμοχαρείς", επειδή όλοι σχεδόν έχουν ως δόγμα το γνωστό από τους ρωμαϊκούς χρόνους "si vis pacem, para bellum" ("εάν θέλεις ειρήνη, να προετοιμάζεσαι για πόλεμο"). Αυτό το δόγμα όμως κατά τον Νίκο Μπίστη είναι "αδύναμο σήμερα".

Εάν δηλαδή η Ελλάδα δεν προετοιμάζεται για το ενδεχόμενο πολέμου, δεν θα κινδυνεύσει η εθνική κυριαρχία από την Τουρκία.

Το επόμενο βήμα είναι να ισχυριστεί κάποιος ότι είναι "αδύναμη" και η ύπαρξη ενόπλων δυνάμεων, διότι ποιό το αντικείμενο των ενόπλων δυνάμεων πέρα από το προετοιμάζονται για το ενδεχόμενο πολέμου.

Χρησιμοποιεί δε τον -επίσης ρωμαϊκής έμπνευσης- τίτλο "Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Χάγη", για να επιχειρηματολογήσει ότι η προσφυγή στη Χάγη είναι μόνοδρομος για την ειρηνική επίλυση της χρόνιας διένεξης με την Τουρκία για το Αιγαίο.

Ταυτόχρονα όμως παραδέχεται ότι η Τουρκία δεν θέλει καθόλου την προσφυγή στη Χάγη "γιατί ξέρει ότι αποκλείεται το ∆ιεθνές ∆ικαστήριο να αρνηθεί ότι οι ανατολικές ακτές της Ρόδου, της Καρπάθου, της Κάσου και της Κρήτης έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ."

Άρα πως οδηγούν όλοι οι δρόμοι στη Χάγη, αγαπητέ Νίκο Μπίστη, αφού η Τουρκία δεν θέλει να πάει στη Χάγη αλλά θέλει να επιβάλει τετελεσμένα, ακόμη και δια της βίας;

Μια λύση ίσως θα ήταν η Ελλάδα να αφοπλιστεί μονομερώς. Ίσως έτσι πεισθεί ο Πρόεδρος Ερντογάν να πάει στη Χάγη και να θυσιάσει τα όνειρα της "Γαλάζιας Πατρίδας", τα οποία βρίσκουν σύμφωνη και την τουρκική αξιωματική αντιπολίτευση.

Έ τότε θα σταματήσουμε και εμείς οι "πολεμοκάπηλοι" να διαλαλούμε το "αδύναμο" si vis pacem, para bellum.

fb

Αθλητική επιτυχία και εθνική συνείδηση

Η εξαιρετική επιτυχία του Στέφανου Τσιτσιπά στον τελικό της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Τένις έφερε ξανά στην επιφάνεια μια πολύ παλιά συζήτηση για το αν οι προσωπικές επιτυχίες μεμονωμένων αθλητών έχουν αντανάκλαση και στη χώρα την οποία εκπροσωπούν ή όχι. Είναι σαφές ότι ο Τσιτσιπάς είναι ένας επαγγελματίας αθλητής με την πλήρη έννοια του όρου. Στο κλειστό γήπεδο όμως του Λονδίνου είδαμε προχθές το βράδυ εκατοντάδες ελληνικές σημαίες να κυματίζουν, ενώ και ο ίδιος ο αθλητής φωτογραφήθηκε με δική του πρωτοβουλία με μια τεράστια ελληνική σημαία. Άρα είναι πολύ λογικό να ισχυριστεί κανείς ότι προχθές δεν νίκησε απλά ένας άπατρις αλλά ένας αθλητής που γνώριζε πολύ καλά πως δεν εκπροσωπεί μόνο τον εαυτό του αλλά και την Ελλάδα.

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στις 19 Νοεμβρίου στην εφημερίδα Φιλελεύθερος

Ο δικός μας Ντόναλντ και ο Ντόναλντ των εθνικιστών

Ο δικός μας Ντόναλντ απαντά στον Ντόναλντ των εθνικιστών.

fb

Ένα συλλαλητήριο με ουσιαστικό περιεχόμενο

Αν υπάρχει ένα συλλαλητήριο στο οποίο θα συμμετείχα και με το μυαλό και με την καρδιά μου, είναι αυτό που πραγματοποιείται αυτήν την ώρα στην Ορεστιάδα σε ένδειξη συμπαράστασης στον Άγγελο Μητρετώδη και τον Δημήτρη Κούκλατζη που κρατούνται αιχμάλωτοι στην Τουρκία.

fb