Νέο πρόσωπο στο κίνημα του Μακρόν εν μέσω διαμαρτυριών για έλλειμμα δημοκρατικών διαδικασιών

Το πολιτικό κίνημα του Γάλλου Προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν La République En Marche εξελέξε τον επικεφαλής του στο συνέδριο που διεξήχθηκε το Σαββατοκύριακο στη Λυών. Πρόκειται για τον Κριστόφ Καστανέ, ο οποίος ήταν και η επιλογή του Προέδρου και ο μόνος υποψήφιος για το ανώτατο αξίωμα του νεότευκτου κόμματος.

Ο Καστανέ είναι υφυπουργός παρά τω Προέδρω και θεωρείται ικανός και σοβαρός αλλά ο τρόπος που ουσιαστικά διορίστηκε από τον Μακρόν με συνοπτικές διαδικασίες προκάλεσε σοβαρές διαμαρτυρίες από πολλά μέλη του κινήματος. Ήδη 100 μέλη παραιτήθηκαν με δημόσια επιστολή τους, καταγγέλοντας αυταρχισμό και έλλειμμα δημοκρατικών διαδικασιών στη λήψη των αποφάσεων.

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα 'Φιλελεύθερος' στις 21/11/2017

Οικωλόγοι

Το σημερινό ρεζιλίκι του "οικολόγου" Καραμέρου και οι ξεφτίλες "οικολόγοι" Υπουργοί Τσιρώνης και Δημαράς, καταδεικνύουν το δραματικό πολιτικό κενό στο χώρο της σοβαρής πράσινης οικολογίας στη χώρα.

Κάθε καραγκιόζης τεταρτοδιεθνιστής καριερίστας βάφτιζε τον εαυτό του "οικολόγο" και εμφιλοχωρούσε στο πολιτικό σύστημα, με αποτελέσμα να δυσφημιστεί τελικά κάθε έννοια οικολογικής πολιτικής πρότασης. Να θυμηθούμε και το άλλο το νούμερο, τον δήθεν οικολόγο Παπανικόλα, "ηγέτη" των Οικολόγων Ελλάδας και ιδιοκτήτη του "τηλεοπτικού σταθμού" ΤηλεΦως, που καταπάτησε συχνότητα και κατάφερε στο τέλος να την μοσχοπουλήσει στον Κουρή για να προκύψει το Kontra Channel.

Σε μια χώρα με τεράστια περιβαλλοντικά ζητήματα, προκλήσεις αλλά και ευκαιρίες, τον προοδευτικό οικολογικό πολιτικό λόγο τον καπηλεύτηκαν αυτά τα σούργελα.

Είναι περισσότερο από προφανής η ανάγκη για μια νέα σοβαρή, ρεαλιστική και προοδευτική πράσινη πολιτική πρόταση για τη χώρα.

fb

Διαμαντοπούλου: "Συμπίπτουμε" με Βενιζέλο και Θεοδωράκη

"Σύμπτωση" πολιτικού λόγου υπάρχει με τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τον Σταύρο Θεοδωράκη, δήλωσε σήμερα το πρωί η Άννα Διαμαντοπούλου σε συνέντευξή της στον Σκάι.

Απαντώντας σε ερώτημα αν ευσταθούν τα δημοσιεύματα για σύγκλιση με τον Βενιζέλο και τον Θεοδωράκη είπε πως φάνηκε καθαρά στο συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ότι υπάρχουν βαθύτατες προγραμματικές διαφορές με τη ΔΗΣΥ και ότι με τον Ευάγγελο Βενιζέλο υπάρχει "σύμπτωση" στον πολιτικό λόγο. "Η χώρα χρειάζεται στον προοδευτικό χώρο με καθαρό και μεταρρυθμιστικό λόγο που απάντα στον 21ο αιώνα. ... Μπορούμε να μιλάμε ακόμα για κρατικοποίηση όλων των δημοτικών συγκοινωνιών, ή ότι τα σκουπίδια αφορούν μόνο δημοσίους υπαλλήλους; είναι δυνατόν να συμφωνούμε για την έκτακτη σύνταξη; Αυτό είναι κοροϊδία στα μούτρα των ανθρώπων», τόνισε η Άννα Διαμαντοπούλου. «Και ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Θεοδωράκης και εμείς, η Ώρα Αποφάσεων έχουμε λόγο που συμπίπτει , και μετά το συνέδριο της ΔΗΣΥ έγινε σαφές ότι ο κ. Βενιζέλος δεν έχει κανένα λόγο εκεί μέσα... Η πρόκληση της ΔΗΣΥ και σε εμάς και στον κ. Θεοδωράκη δεν πατάει κάπου…», σημείωσε.

Μέρκελ και Μακρόν διαμορφώνουν την νέα Ευρωπαϊκή Ένωση

Οι ελπίδες που δημιούργησε για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης η εκλογή του Εμμανουέλ Μακρόν στην προεδρία της Γαλλίας αρχίζουν να παίρνουν σάρκα και οστά. Το επίπεδο συναντίληψης και συνεργασίας που έχει διαμορφωθεί ανάμεσα στον νέο Γάλλο πρόεδρο και τη γερμανίδα Καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ φαίνεται ότι θα οδηγήσει πολύ σύντομα σε ρηξικέλευθες αλλαγές στις δομές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κυρίως της Ευρωζώνης.

Το πολιτικό θάρρος, η αποφασιστικότητα και ο ρεαλισμός που επιδεικνύει ο Μακρόν στη διευθέτηση των χρόνιων διαρθρωτικών προβλημάτων της γαλλικής Οικονομίας του έχουν προσδώσει ένα σοβαρό πολιτικό κεφάλαιο, το οποίο φαίνεται να εξαργυρώνεται επί της ουσίας στο Βερολίνο και στη γερμανική κοινή γνώμη.

Ήδη από τις προεκλογικές του εξαγγελίες ο Μακρόν είχε μεταφέρει στη γερμανική Κυβέρνηση τη δέσμευσή του για σοβαρές μεταρρυθμίσεις στη γαλλική Οικονομία και τη δημοσιονομική πολιτική, με ένα διπλό στόχο: α) την ανάκτηση της μειωμένης ανταγωνιστικότητας της Γαλλίας, και β) τη μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού στα επίπεδα που προβλέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παράλληλα όμως διεμήνυσε στο Βερολίνο ότι αναμένει και εκείνος σημαντικές παραχωρήσεις από τη Γερμανία όσον αφορά τους θεσμούς της Ευρωζώνης και ένα ευρύ πακέτο επενδύσεων για την ενίσχυση των οικονομιών της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Η γερμανική πολιτική τάξη και η κοινή γνώμη δέχθηκαν θετικά την νίκη του Μακρόν και τις εξαγγελίες του αλλά κράτησαν αρχικά επιφυλακτική στάση καθώς δεν ήταν η πρώτη φορά που μια γαλλική ηγεσία υποσχόταν ευρείες μεταρρυθμίσεις, χωρίς αυτές τελικά να υλοποιούνται. Ο Μακρόν όμως γνωρίζοντας τη γερμανική δυσπιστία προς τη Γαλλία, ξεκίνησε τη θητεία προωθώντας ακριβώς αυτές τις δύσκολες και αντιδημοφιλείς μεταρρυθμίσεις που δεν κατόρθωσαν να υλοποιήσουν οι προκάτοχοί του. Ανακοίνωσε σειρά σοβαρών περικοπών στο γαλλικό προϋπολογισμό με σκοπό την υποχώρηση του ελλείμματος κάτω από το 3% του ΑΕΠ εντός του 2017, αγγίζοντας ακόμη και τα ευαίσθητα αμυντικά κονδύλια. Παράλληλα προώθησε για νομοθετική επεξεργασία τη μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας, η οποία θεωρείται ως η πιο αυστηρά ρυθμισμένη σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η αξιοπιστία του Μακρόν μεταστρέφει τη γερμανική αδιαλλαξία

Οι κινήσεις αυτές του Μακρόν έχουν εντυπωσιάσει τη Γερμανία, καθώς βλέπει στο πρόσωπο του νέου Γάλλου πολιτικού, έναν ηγέτη που έχει τις δυνατότητες και τις προϋποθέσεις να οδηγήσει τη Γαλλία σε ένα δρόμο σταθερότητας και ανάπτυξης και να σταθεροποιήσει το γαλλογερμανικό άξονα στην Ευρώπη, ο οποίος δοκιμάστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια της κρίσης της Ευρωζώνης. Έτσι, άρχισε να μετακινείται και η γερμανική ηγεσία από τη διαχρονική αδιαλλαξία της όσον αφορά μεταρρυθμίσεις στους θεσμούς της Ευρωζώνης που φέρουν μεγαλύτερη εξισορρόπηση μεταξύ των ισχυρών μελών και των χωρών του Νότου και παράλληλα θα φέρουν μεγαλύτερη αμοιβαιοποίηση των κινδύνων, προς όφελος των πιο αδύναμων μελών.

Η πρόταση του Μακρόν για δημιουργία ξεχωριστού προϋπολογισμού για την Ευρωζώνη και η ιδέα της δημιουργίας θέσης Υπουργού Οικονομικών για την Ευρωζώνη άρχισαν να γίνονται αποδεκτές από τη γερμανική Κυβέρνηση. Για πρώτη φορά με τόση σαφήνεια η Καγκελάριος Μέρκελ δήλωσε την Πέμπτη στο Παρίσι μετά τη συνάντησή της με τον Μακρόν ότι δεν είναι αντίθετη σε αυτές τις προτάσεις, ακόμη και αν απαιτούν αναθεώρηση της Ευρωπαϊκής Συνθήκης.

Ενδεικτικές της αλλαγής πνεύματος στους κύκλους των ισχυρών της Ευρωζώνης είναι οι δηλώσεις την Πέμπτη του διευθύνοντος συμβούλου του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ και του ισχυρού Γερμανού οικονομολόγου Κλέμενς Φούεστ. Ο Ρέγκλινγκ πρότεινε σε συνέντευξή του τη δημιουργία ειδικού ταμείου στην Ευρωζώνη ύψους 100~200 δισεκατομμυρίων ευρώ για την ενίσχυση κρατών-μελών που αντιμετωπίζουν έκτακτα προβλήματα, ο δε Φούεστ δήλωσε ότι αν οι προτάσεις Μακρόν για την Ευρωζώνη συνδυαστούν με τη θέσπιση διαδικασιών ισχυρού δημοσιονομικού ελέγχου, τότε “μπορούμε να καταλήξουμε σε συμφωνία”.

Πίεση από τον Μακρόν για μεγαλύτερη αμυντική συνεργασία

Ο άλλος τομέας στον οποίο ο Μακρόν ασκεί ισχυρή πίεση στη Γερμανία είναι η αμυντική συνεργασία. Μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, οι Ευρωπαίοι ηγέτες συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούν πλέον να υπολογίζουν πια στην στρατιωτική υποστήριξη από τις ΗΠΑ στο βαθμό που γινόταν στο παρελθόν.

Ήδη σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν ξεκινήσει οι διεργασίες για ένα πανευρωπαϊκό σχέδιο κοινής αμυντικής πολιτικής, αλλά ο Μακρόν δεν αρκείται σε αυτό και ζητά την ενεργότερη συμμετοχή της Γερμανίας σε στρατιωτικές αποστολές στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή, κάτι που η Γερμανία απέφευγε σθεναρά να κάνει τα προηγούμενα χρόνια.

Ορόσημο οι γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου

Το θετικό μομέντουμ που έχει δημιουργηθεί στις γαλλογερμανικές σχέσεις και ευρύτερα στα ευρωπαϊκά θέματα απομένει να αποκτήσει και ουσιαστική μορφή με τη διαμόρφωση των τελικών προτάσεων των δυο μεγάλων κρατών της Ευρώπης. Όπως έχουν ήδη δηλώσει ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και ο Γάλλος ομόλογός του Μπρουνό Λε Μερ, οι δυο χώρες θα καταθέσουν κοινές προτάσεις για την αναβάθμιση και μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης αμέσως μετά τις γερμανικές εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου, οι οποίες έχουν μεταβληθεί σε σημαντικό ορόσημο για την ευρύτερη πορεία των ευρωπαϊκών θεμάτων.

Πολλά θα εξαρτηθούν και από τη μορφή που θα έχει ο επόμενος κυβερνητικός συνασπισμός στο Βερολίνο. Αν συνεχιστεί ο μεγάλος συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών, αναμένεται να υπάρξει ισχυρή πολιτική βούληση για ευρείες μεταρρυθμίσεις που θα ενισχύουν την ενοποίηση της Ευρωζώνης. Αν το κόμμα της Μέρκελ επιδιώξει τη συγκυβέρνηση με τους Ελεύθερους Δημοκράτες, η διάθεση για μεγαλύτερη εκχώρηση οικονομικής κυριαρχίας και αμοιβαιοποίηση ρίσκου δεν θα είναι η ίδια, αλλά η δυναμική που έχουν προσδώσει ο Μακρόν και η Μέρκελ στη ευρωπαϊκή σύγκλιση δεν μπορεί να ανακοπεί.

Η Ευρώπη ετοιμάζεται ήδη για μια νέα εποχή.

fb

Υπάρχει χώρος στην Ελλάδα για το Προοδευτικό Κέντρο;

Η νίκη του Εμανουέλ Μακρόν στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας και η διαφαινόμενη καθολική επικράτηση του κόμματός του στις βουλευτικές εκλογές πυροδότησαν έναν κύκλο συζητήσεων και στην Ελλάδα για το αν μπορεί να υπάρξει και στην Ελλάδα ένα Προοδευτικό Κέντρο, το οποίο θα μπορούσε, αν όχι να κυριαρχήσει, τουλάχιστον να αποτελέσει έναν ισχυρό πολιτικό πόλο που θα έσπαγε το κλασικό δίπολο Αριστεράς-Δεξιάς και θα προωθούσε πολιτικές που θα έφερναν τη σφραγίδα του “νέου προοδευτισμού”.

Τι είναι ο “Νέος Προοδευτισμός”;

H έννοια του πολιτικού Κέντρου έχει λοιδορηθεί συχνά ως ένα ακαθόριστο «άχρωμο» μόρφωμα που προσπαθεί να δημιουργήσει ένα πολιτικό χώρο που ουσιαστικά δεν υπάρχει, αφού το κυρίαρχο δίπολο Αριστεράς-Δεξιάς υποτίθεται πως δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

Είναι όμως πραγματικά έτσι; Οι παγκόσμιες εξελίξεις των τελευταίων είκοσι ετών δείχνουν ολοένα και πιο έντονα ότι τα ιστορικά ιδεολογικά σχήματα αδυνατούν να παράξουν τις πολιτικές λύσεις που απαιτούν οι σύγχρονες προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης, της κοινωνικής ανισότητας, της τεχνολογικής και ψηφιακής επανάστασης και της χαμηλής ανάπτυξης και απασχόλησης.

Από την εποχή της δεκαετίας του ’90 με τον «Τρίτο δρόμο» του πολιτικού στοχαστή Άντονυ Γκίντενς, μέχρι τον «Νέο Προοδευτισμό» της δεκαετίας του 2010 του Μπαράκ Ομπάμα και πρόσφατα του Εμανουέλ Μακρόν, το πρόταγμα του «προοδευτικού Κέντρου» είναι η παραγωγή μιας συνεκτικής κυβερνητικής πρότασης η οποία θα καταπολεμά τις κοινωνικές ανισότητες χωρίς να δημιουργεί εμπόδια στην οικονομική ανάπτυξη. Μιας πρότασης που θα ξεπερνά τον αριστερό και τον δεξιό συντηρητισμό και δίνει ουσιαστικές λύσεις στα σύγχρονα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα.

Η ελληνική πραγματικότητα

Στην πρόσφατη ελληνική Ιστορία θα δυσκολευτεί κανείς να παραδείγματα πολιτικών που προσέγγισαν αυτές τις ιδέες. Ίσως κάποιες πλευρές των πολιτικών που προσπάθησαν να εφαρμόσουν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης το 1990-1993 και ο Κώστας Σημίτης το 1996-2004 να εμπεριέχουν τα πρώτα δείγματα του νέου προοδευτισμού. Συνολικά όμως, η φύση και ο τρόπος λειτουργίας της πολιτικής ζωής στην Ελλάδα καθιστούν ιδιαίτερα δύσκολη την άνθιση μιας τέτοιας πολιτικής πρότασης. Ο άκρατος λαϊκισμός, οι ιδεολογικές ταμπέλες, ο εκλογικός νόμος και η ευρύτατα διαδεδομένη κρατικιστική νοοτροπία κάνουν τις ιδέες του προοδευτικού Κέντρου a priori αντιδημοφιλείς στην πλειοψηφία των πολιτών.

Τα επτά (και σύντομα οκτώ) χρόνια των Μνημονίων και η προφανής ανάγκη για ένα νέο εθνικό αφήγημα που θα οδηγήσει τη χώρα μακριά από τις παθογένειες του παρελθόντος, ενδεχομένως να αποτελούν μια βάση για να απευθυνθεί κανείς στην κοινωνία με μια καινούργια πολιτική πρόταση.

Όλο και περισσότεροι πολίτες αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι οι πρακτικές του στείρου κρατικισμού, του προστατευτισμού με δανεικά και της παραχολογίας των ελλειμμάτων έχουν συνολικά αποτύχει και δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να σταθούν στο μεταμνημονιακό τοπίο που αρχίζει δειλά-δειλά να διαφαίνεται για τα επόμενα χρόνια και δεκαετίες. Η δέσμευση της χώρας για πρωτογενή πλεονάσματα για τα επόμενα 40 χρόνια καθιστούν αναξιόπιστη την οποιαδήποτε διακήρυξη παροχών. Η δραματική κρίση του ασφαλιστικού συστήματος είναι μια ζωντανή απόδειξη ότι η μόνη λύση για τη σωτηρία των συντάξεων είναι η οικονομική ανάπτυξη με όρους βιωσιμότητας και απασχόλησης. Τα δραματικά κενά στον χώρο της κοινωνικής πολιτικής και η ευρεία φτωχοποίηση μεγάλου μέρους της κοινωνίας κάνουν επιτακτική τη συνολική αναθεώρηση του ρόλου και των παρεμβάσεων του Κράτους.

«Ναι, αλλά με ποιούς;»

Τα λογικά ερωτήματα που θα έθετε κάποιος είναι «ποιος θα εκφράσει την πολιτική πρόταση του Προοδευτικού Κέντρου;» και «υπάρχει ο Έλληνας Μακρόν»;

Είναι γεγονός ότι πρόσωπα και φορείς που εκφράζουν προοδευτικές μεταρρυθμιστικές απόψεις υπάρχουν και στη Δημοκρατική Συμπαράταξη και στην Νέα Δημοκρατία, αλλά φαίνεται ότι αποτελούν ακόμη μειοψηφία. Η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας δίνει ελπίδες ότι το παραδοσιακό κόμμα της Δεξιάς μπορεί να κάνει ένα ποιοτικό άλμα από τον συντηρητικό κρατισμό αλλά η νοοτροπία που διακατέχει πολλά στελέχη της και ένα μεγάλο μέρος της κομματικής της βάσης πρέπει να μας κάνουν ιδιαίτερα επιφυλακτικούς.

Η Δημοκρατική Συμπαράταξη ταλανίζεται από μια κρίση ταυτότητας που συνοψίζεται στο δίλημμα «αναπαλαίωση του ΠΑΣΟΚ» ή «μετάβαση προς την προοδευτική σοσιαλδημοκρατία;». Το στρατηγικό σχέδιο που φαίνεται να έχει επιλέξει η ηγεσία τους σχήματος φαίνεται να επιλέγει καθαρά την πρώτη λύση, προσβλέποντας στον επαναπατρισμό των παλαιών ψηφοφόρων, οι οποίοι εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ το 2012 και το 2015 γοητευμένοι από τις μαγικές λύσεις ακατάσχετης παροχολογίας του Σύριζα. Το επερχόμενο Συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης αναμένεται να αποσαφηνίσει σε μεγάλο βαθμό την κατεύθυνση που θα πάρει το κόμμα της κεντροαριστεράς, ενώ αναμένεται με μεγάλη ενδιαφέρον η στάση που θα πάρει ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος τον τελευταίο χρόνο επιχειρηματολογεί εμφατικά υπέρ ενός νέου πολιτικού αφηγήματος που θα εκφράσει το Προοδευτικό Κέντρο.

Το Ποτάμι και η νεοσύστατη Ώρα Αποφάσεων βρίσκονται ιδεολογικά πιο κοντά στο χώρο του Προοδευτικού Κέντρου, και διαθέτουν και ενδιαφέρουσες προτάσεις και στελέχη με μεταρρυθμιστική εμπειρία αλλά έχουν μικρή δημοσκοπική εμβέλεια. Αν τελικά αποφασίσουν να συνεργαστούν μεταξύ τους, θα αποτελέσουν μια ελκυστική πρόταση για τους πολίτες του μεσαίου χώρου που δεν έχουν πειστεί από τη μεταρρυθμιστική αξιοπιστία των άλλων κομμάτων.

«Ποιος θα είναι ο αρχηγός;»

Στα χείλη πάντως των περισσότερων ενδιαφερομένων βρίσκεται το ερώτημα «και ποιος θα είναι ο αρχηγός» που θα ηγηθεί του Προοδευτικού Κέντρου; Το παράδειγμα του Μακρόν δημιουργεί την προσδοκία ενός νέου Μεσσία, ο οποίος θα συνεπάρει τις μάζες και θα δημιουργήσει τον πολιτικό σεισμό που θα αναδείξει το Προοδευτικό Κέντρο σε κυρίαρχο παίκτη του πολιτικού συστήματος.

Η συζήτηση όμως για την ανάδειξη του «Έλληνα Μακρόν» είναι αδιέξοδο, καθώς αφενός δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιος 40άρης με επαρκή πολιτική και κυβερνητική εμπειρία, και αφετέρου οι πολίτες έχουν γίνει πλέον πολύ καχύποπτοι σε οποιονδήποτε παρουσιάζεται ως νέος Μεσσίας. Η περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα και ο τρόπος που διέψευσε τις ελπίδες των πολιτών είναι καταλυτική.

Προς τις εκλογές

Με δεδομένη λοιπόν τη δυσκολία εξεύρεσης νέου Μεσσία, το ερώτημα που τίθεται είναι πως πρέπει να πορευθεί αυτός ο χώρος;

Δεδομένων των δυσκολιών συνεννόησης και έλλειψης εμπιστοσύνης για την συγκρότηση ενός νέου πολιτικού φορέα στο χώρο του Προοδευτικού Κέντρου, η πλέον ρεαλιστική φόρμουλα θα ήταν μια συμφωνία συγκρότησης κοινού εκλογικού σχηματισμού από τους υπάρχοντες φορείς και προσωπικότητες, με βάση μια πολιτική πλατφόρμα που θα αποτελέσει και τη βάση για τη δημιουργία σε δεύτερο χρόνο του Προοδευτικού Κέντρου.

Ένα τέτοιο σχήμα θα μπορούσε να διεκδικήσει με πολλές πιθανότητες την είσοδο στη Βουλή με ικανό αριθμό βουλευτών και τη συμμετοχή με προγραμματικές θέσεις σε μια μεταρρυθμιστική Κυβέρνηση συνεργασίας, με στόχο ένα νέο προοδευτικό αφήγημα για τη χώρα.

To παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στις 18 Ιουνίου 2017 στην Κυριακάτικη Ελευθερία του Τύπου

fb

Συντριπτική νίκη του κόμματος του Μακρόν στον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών στη Γαλλία

Μεγάλη νίκη του κόμματος La République En Marche του Εμανουέλ Μακρόν στον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών στη Γαλλία.

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ινστιτούτου Ipsos το κόμμα του Μακρόν θα καταλάβει τελικά 415~455 έδρες και θα πετύχει με μεγάλη άνεση το όριο της απόλυτης πλειοψηφίας που είναι 289 έδρες.

Βαριά ήττα για τους Σοσιαλιστές που χάνουν περίπου το 90% των εδρών και θα εκλέξουν 20~30 βουλευτές και καταποντισμός του Εθνικού Μετώπου της Λε Πεν που δεν θα καταφέρει κάν να συγκροτήσει κοινοβουλευτική ομάδα εκλέγοντας το πολύ 5 βουλευτές.

Ήττα και για τη Δεξιά, η οποία το πολύ να φτάσει τις 110 έδρες.

Όπως πολύ εύστοχα είπε ένας βουλευτής των Σοσιαλιστών απόψε: "ήρθε μια μαύρη τρύπα που τη λένε En Marche και ρούφηξε μέσα της ολόκληρο το πολιτικό σύστημα"!

fb

Ο Μακρόν επέλεξε τον κεντροδεξιό Εντουάρ Φιλίπ για Πρωθυπουργό της Γαλλίας

Ο Μακρόν επέλεξε τον κεντροδεξιό δήμαρχο της Χάβρης Εντουάρ Φιλίπ για Πρωθυπουργό, όπως ανακοίνωσε πριν από λίγο ο εκπρόσωπος της Προεδρίας.

Πρόκειται για ένα 46χρονο πολιτικό, συνοδοιπόρο του Αλέν Ζυπέ, με μεταρρυθμιστικές θέσεις σε ζητήματα οικονομικών μεταρυθμίσεων και περιβάλλοντος, και αρκετά έμπειρο αφού έχει διατελέσει βουλευτής της Δεξιάς.

Στρατηγική κίνηση από τον Μακρόν, αφού ο Φιλίπ αναμένεται να έχει την κοινοβουλευτική στήριξη των περισσότερων -αν όχι όλων- των βουλευτών των Républicains.

Μακρόν: Θα κάνω ξανά τη Γαλλία μεγάλη

Ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν ανέλαβε προ ολίγου και τυπικά την εξουσία της Γαλλικής Δημοκρατίας σε μια σεμνή τελετή στο Μέγαρο των Ηλυσίων Πεδίων στο Παρίσι.

Στην ομιλία του ο Μακρόν, αναγνώρισε τη μεγάλη ευθύνη που αναλαμβάνει καθώς "οι Γάλλοι περιμένουν πολλά από εμένα, και δικαίως", και υποσχέθηκε να ξανακάνει τη Γαλλία μεγάλη, "κατακτώντας την ευημερία" αλλά και "δίνοντας το παράδειγμα στον κόσμο". Δεσμεύθηκε να προστατεύει τους θεσμούς και να στηρίξει έμπρακτα τις προσπάθεις ενδυνάμωσης και ανανέωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το βίντεο της ομιλίας του Εμμανουέλ Μακρόν

Θρυαλλίδα τεκτονικών ανακατατάξεων στην ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά η εκλογή Μακρόν

Επισημοποιείται η διάσπαση του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος: ο πρώην Πρωθυπουργός και υποψήφιος στις εσωκομματικές εκλογές Μανουέλ Βαλς θα κατέβει υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου με το κόμμα En Marche! του Εμμανουέλ Μακρόν.

Η εκλογή του Μακρόν φαίνεται ότι θα αποτελέσει την θρυαλλίδα τεκτονικών εξελίξεων ευρύτερα στην ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά.

Εδώ η συνέντευξη Βαλς:

fb

Πάει για απόλυτη πλειοψηφία στις βουλευτικές εκλογές το κόμμα του Μακρόν

Πάει για απόλυτη πλειοψηφία το Ακραίο Κέντρο στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου στη Γαλλία.

Δημοσκόπηση Harris Interactive

En Marche 26%

Δεξιά 22%

Εθνικό Μέτωπο (Λε Πεν) 22%

Αριστερά (Μελανσόν κλπ) 13%

Σοσιαλιστικό Κόμμα 8%

Άχου... και τι θα κάμωμεν τώρα με εκείνους που έβλεπαν ανυπέρβλητες δυσκολίες για να κυβερνήσει ο Μακρόν;;;

fb

Le jour de gloire est arrivé!

Δάκρυσα ο μλκς.

fb

Για την Ευρώπη ρε γαμώτο!

Για την Ευρώπη ρε γαμώτο!

fb

Ahead of the curve...

To σημερινό άρθρο μου στο 'Ελεύθερο Πνεύμα' της Κυριακάτικης Ελευθερίας του Τύπου αναφέρεται στις πολιτικές εξελίξεις στην Ιταλία, η οποία είναι ο πραγματικός αδύναμος κρίκος της Ευρώπης.

Η στήλη θα μπορούσε να λέγεται και 'Ahead of the curve', γι αυτούς που θέλουν να βλέπουν λίγο πιο πέρα από τη στενή έννοια της επικαιρότητας.

fb

Ο Ομπάμα στηρίζει τον Μακρόν

En Marche! Vive la France!

fb

Νίκη Μακρόν στο τελικό debate

To γαλλικό debate έληξε με νίκη του Μακρόν.

Η Λε Πεν ήταν συνεχώς εριστική και υβριστική, προσπαθώντας να λερώσει την εικόνα του Μακρόν λέγοντάς του τα διάφορα γνωστά "Ολάντ τζούνιορ", "άνθρωπος των τραπεζιτών", "τσιράκι της Μέρκελ" κλπ.

Το σχέδιο που παρουσίασε για έξοδο από την Ευρωζώνη είναι παντελώς γελοίο και ακατανόητο.

Ο Μακρόν ήταν σοβαρός και ψύχραιμος. Χωρίς να είναι λαμπρός, έβγαζε μια σοβαρότητα και σιγουριά για τα θέματα στα οποία αναφέρθηκε.

Και στην άμεση δημοσκόπηση που έγινε αμέσως μετά τη λήξη του debate, o Μακρόν κέρδισε το 63% των τηλεθεατών στο ερώτημα 'ποιός από τους δυο υποψηφίους ήταν πιο πειστικός', ενώ μόλις το 34% είχαν την ίδια άποψη για τη Λε Πεν.

Θεωρώ ότι απόψε οι εκλογές κρίθηκαν οριστικά.

fb

Δεν βγαίνουν τα νούμερα για τη Λε Πεν

Σύμφωνα με την ανάλυση των στοιχείων και με τη βοήθεια του συνεργάτη εκλογολόγου Mathieu Gallard, το ταβάνι της Λε Πεν είναι στο 43,5%.

Άρα με τα σημερινά δεδομένα δεν βγαίνει με τίποτε.

Αυτό δεν είναι τελική πρόβλεψη, διότι θα περιμένουμε και τα τελικά στοιχεία της Παρασκευής και θα κάνουμε πρόβλεψη το Σάββατο.

Οι ψηφοφόροι του Μελανσόν που δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν Μακρόν έναντι Λε Πεν είναι σε αναλογία 3 προς 1.

Οι «Σπαρτιάτες» κατέλαβαν την «Αθήνα»

Συνέβη τελικά το αδιανόητο. Εξελέγη Πρόεδρος των ΗΠΑ ένας άνθρωπος που προσβάλλει το σύνολο των αξιών της δυτικής φιλελεύθερης Δημοκρατίας. Ο Ντόναλντ Τραμπ κέρδισε με τις ψήφους των Αμερικανών πολιτών που θεωρούν ότι σε μια Πολιτεία προέχουν τα πρωτόγονα συμφέροντα της «φυλής» έναντι των αξιών της Δημοκρατίας.

Ήταν μεν μια μεγάλη έκπληξη, αν όμως ξύσουμε κάτω από την επιφάνεια της αμερικανικής κοινωνία, ίσως και να μην ήταν και τόσο μεγάλη έκπληξη. Οι άνθρωποι που ψήφισαν τον Ντόναλντ Τραμπ κάνουν μια διαφορετική αξιακή διαβάθμιση στα ζητήματα «Δημοκρατίας» από αυτήν που κάνουμε εμείς, οι ορκισμένοι οπαδοί της «Αθηναϊκής» Δημοκρατίας ¹.

Για τους «Σπαρτιάτες» ψηφοφόρους του Τραμπ, υπέρτατη αξία είναι τα συμφέροντα και η επιβίωση της «φυλής» και της «πόλης» (με ‘π’ μικρό) όπως εκείνη την αντιλαμβάνεται, και οι όποιες «δημοκρατικές» αξίες έρχονται σε δεύτερη μοίρα, ή τους αφορούν από ελάχιστα έως καθόλου.

Οι «Αθηναίοι» εν τούτοις, θεωρώντας ότι διαφυλάττουν τις αξίες του Περικλή και του Πλάτωνα, πίστευαν ότι θα μπορούσαν να διατηρούν εσαεί την ιδεολογική ηγεμονία, την οποία είχαν για πολλά χρονιά επί των «Σπαρτιατών», μόνο και μόνο με την επίκληση αυτών των «ιερών» αξιών, χωρίς να χρειάζεται να επιβεβαιώνουν στην πράξη τη χρησιμότητα αυτών των αξιών πάνω στη ζωή των ανθρώπων της «πόλης».

Ώσπου ύστερα από έναν καταστροφικό «λιμό», και παρότι ο άρχοντας της «Αθήνας» έκανε σημαντικές κινήσεις για να επαναφέρει την ευημερία στην πόλη, πολλοί από τους «Αθηναίους» ένοιωσαν ότι η συγκατοίκηση με τους «μέτοικους» δεν τους ευνοεί και ότι το εμπόριο με άλλες πόλεις βλάπτει τα εισοδήματά τους.

Έτσι επέλεξαν έναν Αθηναίο «Λυκούργο», ο οποίος τους υποσχέθηκε ότι θα κάνει την πόλη τους ξανά «μεγάλη», αφού διώξει τους «μέτοικους», καταργήσει το ελεύθερο εμπόριο με τις άλλες πόλεις και αναστείλει πολλούς από τους νόμους των «διεφθαρμένων» «Περικλή» και «Πλάτωνα» που «έθεταν σε κίνδυνο την ασφάλεια και την ευημερία» των πολιτών.

Αντιμετωπίζοντας το αδιανόητο

Πέρα από τον προφανή ή όχι παραλληλισμό με το αρχέγονο δίπολο «αξίες» ή «όφελος», το οποίο έχουμε δει να παίζεται σε άπειρες εκδοχές στην παγκόσμια Ιστορία, η νίκη του Τραμπ θέτει σε εντελώς νέα βάση τις σύγχρονες ιδεολογικές γραμμές. Η αντιπαράθεση «Αριστεράς-Δεξιάς», με την οποία ζήσαμε στις δυτικές κοινωνίες τα τελευταία 100 τουλάχιστον χρόνια, αντικαθίσταται από την αντιπαράθεση «φιλελεύθερη και ανοικτή Δημοκρατία – αυταρχικό και ανελεύθερο Κράτος/έθνος».

Οι οπαδοί τους ανελεύθερου Κράτος/έθνους κατήγαγαν μια περιφανή και ιστορικής σημασίας νίκη με την επικράτηση του Τραμπ στις χθεσινές εκλογές στις ΗΠΑ. Τις συνολικές επιπτώσεις αυτής της ιστορικής ανατροπής απομένει να τις δούμε τους επόμενους μήνες και χρόνια, και κυρίως στην ευάλωτη Ευρώπη.

Αυτό που έχει πλέον κυρίαρχη σημασία είναι να αποκτήσουν ξανά οι «Αθηναίοι» μια συγκροτημένη πολιτική αφήγηση που θα κερδίσει τους πολίτες. Δεν αρκεί να αποτύχουν οι «Σπαρτιάτες» από ανικανότητα ή φαυλότητα ή αθέτηση υποσχέσεων. Αυτό που έχει υπέρτατη σημασία είναι να καταλάβουν ξανά οι πολίτες την καθαρά πρακτική χρησιμότητα της αστικής φιλελεύθερης Δημοκρατίας.

Δεν αρκεί πια η επίκληση των δημοκρατικών και φιλελεύθερων αξιών ως ένα ιδεολογικό φετίχ. Αυτή η προσέγγιση απέτυχε παταγωδώς. Οι «Αθηναίοι» αποφάσισαν να γίνουν «Σπαρτιάτες» και να εκλέξουν έναν «Λυκούργο» για ηγέτη της «Αθήνας» επειδή αφενός οι συνθήκες στις οποίες ζουν τους έκαναν να αμφιβάλλουν για τη χρησιμότητα αυτών των αξιών στη ζωή τους, και αφετέρου διότι ο «Λυκούργος» κατάφερε να τους πείσει ότι μπορεί να υπάρξει ευημερία και ευτυχία μέσα σε ένα ανελεύθερο καθεστώς.

Αυτήν την ιστορική πρόκληση καλούνται πλέον να αντιμετωπίσουν από κοινού οι δυνάμεις που πιστεύουν στην αστική φιλελεύθερη Δημοκρατία. Αν αφεθεί ο Τραμπ και οι «Νεοσπαρτιάτες» του να αναπτύξουν στην πράξη τις ιδέες τους, η πορεία όλων των πόλεων θα οδηγηθεί σε παρακμή, αν όχι σε έναν πολεμικό εφιάλτη.

Η νίκη όμως επί του «αδιανόητου» δεν θα έλθει με τα αποτυχημένα εργαλεία του παρελθόντος. Για να επανενταχθούν οι «Νεοσπαρτιάτες» θα χρειαστεί να δουν απέναντί τους ένα μέτωπο σοβαρότητας, καθαρότητας και εφικτών λύσεων για την κοινή ευημερία, που θα αφήσει πίσω τα βαρίδια του παρελθόντος και παρουσιάσει μια ρεαλιστικά αισιόδοξη πρόταση για το μέλλον. Σε αυτήν τη συμπαράταξη δεν χωρούν μεμψιμοιρίες και ξεπερασμένες διαχωριστικές γραμμές του περασμένου αιώνα. Τώρα ο αντίπαλος είναι διαφορετικός και μας έχει χτυπήσει την πόρτα.

To post αυτό δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στην Athens Voice.

¹ Για τις ιδεολογικές διαφορές της αρχαίας Αθήνας και της Σπάρτης, παραπέμπω στα εξαιρετικά βιβλία ‘Spartan Law’του D.M. MacDowell (εκδόσεις Scottish Classical Studies) και ‘Xenophon’s Spartan Constitution’ τουΜιχαήλ Λίπκα (εκδόσεις Walter de Gruyter)